Slow Movement

Większość osób propozy­cję ograniczenia posi­adanych rzeczy do 100 przyj­muje zmarszcze­niem brwi lub chwilą zastanowienia.

Rzecz ma się całkowicie odmi­en­nie w przy­padku skra­jnych min­i­mal­istów. Ich celem jest ogranicze­nie liczby posi­adanych przed­miotów do mag­icznej liczby stu. Filozofia, jaka się za tym kryje? Przesunięcie akcentu z „ile” na „jak”, z pędu gro­madzenia rzeczy do reflek­sji nad życiem. Brzmi trochę jak slow move­ment? Minimalizm w łagod­niejszej wer­sji w swoich założe­ni­ach bardzo przy­pom­ina ruch spowolnienia.

Natłok wsze­chobec­nych infor­ma­cji, konieczność „bycia cią­gle na bieżąco”, ule­ganie kon­sumpcjoniz­mowi utrud­ni­ają osiąg­nię­cie wewnętrznego spokoju. W wol­nym cza­sie najczęś­ciej bieg­niemy do cen­trum hand­lowego, spędzamy czas w por­ta­lach społecznoś­ciowych, Internet zastępuje nam książki, szy­bkie jedze­nie przy­go­towanie cza­sowo wyma­ga­ją­cych posiłków. I nie ma w takim życiu nic niewłaś­ci­wego, o ile potrafimy utrzymy­wać odpowiedni bal­ans.  Właśnie: bal­ans. Jak na linie. Wymaga to ciągłej uwagi. I umiejęt­ności linoskoczka.
Minimalizm zakłada ogranicze­nie liczby posi­adanych przed­miotów, ogranicze­nie niepotrzeb­nych bodźców absorbu­ją­cych czas, którego i tak mamy zbyt mało.

Słyszeliście o zasadzie Pareto? Za Wikipedią „zasada opisu­jąca wiele zjawisk, w których 20% badanych obiek­tów związanych jest z 80% pewnych zasobów.”

Dość często przy­woły­wana w min­i­mal­izmie, doskonale obrazuje niek­tóre zjawiska: to, że przez więk­szość czasu nosimy tylko 20% posi­adanych przez nas ubrań, korzys­tamy tylko z 20% naczyń, przeczy­tal­iśmy tylko 20% posi­adanych w domu książek, tylko 20% naszych dzi­ałań przynosi nam najwięk­szy zysk.  Moje ulu­bione: „20% powierzchni dywanu przy­pada na 80% zuży­cia” (Wikipedia).

Jeśli zaw­ierzyć liczbom, racjon­alne ogranicze­nie rzeczy i przyjrze­nie się schematom naszych dzi­ałań zaprowadzi nas prosto do wrót min­i­mal­izmu. Hmm, tylko gdzie podziejemy wszys­tkie sztućce, książki, kos­me­tyki i ubrania?